ظهور فائده از نظر دو عقيده مذكور چنانچه گفته شد در روباه و خرگوش دو رأى است : 1 - آنها نيز همچون آهو منصوص بوده و حكمشان اينست كه اگر كسى آنها را صيد نمود مىبايد كفاره آن را گوسفند بدهد و در صورت عجز قيمتش را صرف اطعام ده فقير و بفرض عدم تمكن سه روز بايد روزه بگيرد . 2 - حكم مزبور تنها اختصاص به آهو داشته و در ايندو فقط دليل وجوب گوسفند است و اما احكام بعدى منصوص نبوده و دليل خاصى در دست نيست مگر از اخبار عام آن احكام را بتوان استخراج نمود . حال در مقام ثمره بين اين دو رأى مىفرماين : بين ايندو مرام در دو مورد ثمره ظاهر مىشود بشرح ذيل : 1 - بعد از عجز از تهيه گوسفند اگر قيمت گوسفند وافى باطعام ده فقير نباشد طبق قول دوم بايد حتما بده فقير اطعام نمود بنابراين قيمت گوسفند بهر مقدارى كه وافى باشد لازم است صرف شدها و باقيمانده آن تا اكمال ده نفر بايد جبران و رعايت گردد در حالى كه بنا بقول اول اين تكميل لازم المراعاة نيست . 2 - طبق قول دوم چون در مقدار اطعام نص خاصّى نيست و از اين نظر غير منصوص مىباشد بنابراين بهر فقيرى بيشتر از يك